Kerkproeverij


Afgelopen weekend stonden veel kerkdeuren in Nederland waarschijnlijk iets wijder open dan normaal. Want veel kerken deden mee aan het initiatief van de Kerkproeverij.
Dat de kerken leeg lijken te lopen is algemeen bekend en misschien, hoe jammer het ook is, algemeen geaccepteerd. Toch wijzen onderzoeken uit dat er duizenden mensen zijn die best wel eens een kerkdienst willen bezoeken, maar de drempel te hoog vinden. Vandaar de oproep om mensen uit je omgeving uit te nodigen om eens mee te gaan naar ‘jouw’ kerkdienst.

Maar wat bereik je daarmee? Wat zouden mensen ervan vinden als ze je met je ogen dicht een loflied horen zingen? Wat nu als de dominee een te lange preek houdt? Wat als ze zich compleet niet kunnen vinden in de boodschap en ik mijn geloof, en daarmee mijn identiteit, zal moeten gaan verdedigen?
Misschien laat ik het maar zo. De kerk loopt nu eenmaal langzaam leeg, daar kan ik in mijn eentje niets aan veranderen.

Deze vragen kunnen al snel in je opkomen als je voor de keuze komt te staan om iemand uit te nodigen voor zo’n Kerkproeverij. Het is wat dat betreft makkelijker om op maandagochtend, tijdens een bakje koffie, het weekend te bespreken en dan ook je kerkbezoek even te vermelden . Je kan dan vertellen wat je wilt en weglaten wat je niet wilt vertellen. Op die manier proeven ze toch ook iets van mijn motivatie, geloof en trouw als het gaat om mijn kerkbezoek. Want als ik iemand mee zou nemen naar de kerk, wat zou diegene dan proeven? Want iets proeven hoeft het niet per definitie lekker te zijn. Bitter, zuur en zout zijn ook smaken die mensen kunnen proeven.

Afgelopen zaterdag mocht ik voorgaan bij een huwelijksdienst en wist dat er veel mensen zouden komen die niets met de kerk en het geloof hadden. Ik had dus het voorrecht om echt een Kerkproeverij te hebben, maar daarnaast ook de  uitdaging om eerlijk, open en oprecht het evangelie te verkondigen dat de mensen het met open handen konden ontvangen in plaats van met gebalde vuisten de dienst uit te zitten.

Wat wilde ik dat de mensen zouden proeven wanneer zij de kerkdienst bezochten?  Ik moest denken aan het liedje van Claudia de Breij in mijn gedachte: Mag ik dan bij jou?

De kerk zou de ultieme plaats moeten zijn waarin de Gods liefde voor de mensen zichtbaar wordt. Waar de mensen geloven en belijden dat Zijn evangelie voor iedereen is, dan zouden de mensen die dit ‘proeven’ toch vanzelf merken dat het naar meer smaakt.

Is de kerk zo’n plek waar mensen kunnen aankloppen en durven vragen:

Als de oorlog komt en als ik dan moet schuilen,
Mag ik dan bij jou?
Als er een clubje komt waar ik niet bij wil horen,
Mag ik dan bij jou?

Als er een regel komt waar ik niet aan voldoen kan,
Mag ik dan bij jou?
En als ik iets moet zijn wat ik nooit geweest ben,
Mag ik dan bij jou?

Mag ik dan bij jou schuilen,
Als het nergens anders kan?
En als ik dan moet huilen,
Droog jij mijn tranen dan?

God is liefde en Jezus heeft deze Liefde verkondigd én bewezen door Zijn leven te geven voor de mensen. De Heilige Geest doet Zijn werk in de harten van de mensen om dit te laten zien. Om met elkaar de Kerk te zijn waarin zij als broers en zussen met elkaar omgaan. ‘Mag ik dan bij jou?’ moet dus met een omhelzende glimlach met ‘JA’ worden beantwoord. In de kerk, in de kantine, op school en op het werk. Dan proeven de mensen de kerk op een manier dat het naar meer smaakt.

Dus wat wil je dat de mensen van jouw kerk proeven als zij antwoorden zoeken wanneer het donker is, en als ze dan bang zijn, mogen ze dan bij jou?

(bron afbeelding: www.eo.nl)

You may also like

Comments are closed here.

Over Arend

Arend

Arend

Arend is personal coach en interkerkelijk spreker die iedereen wil motiveren het beste uit zichzelf te halen door hen in contact te brengen met de Bijbel, Gods Woord.