When everything is broken your beauty remains


Ik ben weer terug van de Muskathlonreis in Indonesië. Twaalf dagen met ruim honderd Muskathleten op pad die samen een gemene deler hebben, namelijk: opstaan in de strijd tegen onrecht. Met elkaar een golf van gerechtigheid creëren die een verandering teweeg brengt. Dat is wat de Muskathlon is en dat is waar de deelnemers zich ruim een jaar lang voor hebben ingezet.
En dat geldt ook voor mij; anderhalf jaar geleden schreef ik mij in het Compassion café tijdens Opwekking in voor deze reis.

Ik ging de uitdaging aan om een marathon te lopen op het eiland Sumba en daarbij minstens 10.000 euro in te zamelen. In die anderhalf jaar is er veel gebeurd. Mensen hielpen mij, soms uit geheel onverwachte hoek, om het geld bijeen te krijgen. Iedereen leefde mee maar waren soms ook kritisch als het over mijn trainingsschema ging. Naar mate de tijd verstreek was het steeds meer ‘de Muskathlon’ wat de klok sloeg. Het betalen van de reissom, het aanvragen van de VOG, de inentingen en de medische keuring. Allemaal om die reis te kunnen maken. O ja en dan moesten er ook nog wat cadeautjes gekocht worden. Want ik zou ons sponsorkindje Ariël ook ontmoeten. Het was een drukke tijd waarin de praktische zaken vaak meer de boventoon voerden dan het doel op zich.

En dan sta je ineens op Sumba, in de hitte, bij een klein huisje aan de voet van een heuvel. Ariël rent voor mij uit en gaat naast zijn vader staan die op een stoel voor het huis zit. ‘Nu is het moment dat ik de familie van ons sponsorkindje ga ontmoeten. Wat moet ik zeggen? Hoe zou dit bezoek verlopen?’
Korte gedachten schoten door mijn hoofd toen ik de laatste stappen richting het huisje zette. De familie verwachtte ons en stonden als een ontvangstcomité voor de deur . De dankbaarheid en de nederigheid waarmee de familie mij begroette maakte mij stil. Ik kreeg, in mijn ogen, een veel te duur geschenk en voelde mij daardoor een beetje opgelaten.

Ik kreeg 25 minuten de tijd om in het bijzijn van een vertaler vragen te stellen die de familie zou beantwoorden. De familie had te kampen met hoge schulden die al meerdere generaties door gegeven waren. De familie had de hoop opgegeven om ooit nog vrij van schulden te zijn. Vader was boer en huurde een klein stukje land waar hij rijst en zoete aardappel verbouwde, maar na een val uit een boom had hij zijn been gebroken waardoor hij nauwelijks meer kon lopen. Moeder deed nu het zware landarbeid naast het huishouden, de zorg voor de kinderen en voor oma.
Ariël sliep trouwens met de hoogbejaarde oma in hetzelfde bed. En op de vraag of oma snurkte keek hij even om zich heen of niemand keek en knikte hij, met een glimlach op zijn gezicht, instemmend.

Verder vertelde moeder dat zij van omgerekend 6 euro per maand moesten leven (het minimumloon ligt in Indonesië rond de 200 euro p/m).

De ouders zagen er moe en verslagen uit. Maar toch was er iets bijzonders te zien in de ogen van deze prachtige mensen. Ik zag haar stralen toen ze mij de keuken, een bamboevuurtje met wat potten en pannen, liet zien en ik haar vroeg wat haar specialiteit was. ‘Gado Gado’ zei ze vol trots.

Ze lieten de dieren zien die als spaarpot diende voor een bruiloft, begrafenis of studie. Opgeven was voor deze mensen geen optie. Des te meer besefte ik mij dat Compassion zo’n verschil kan maken in het leven van het kind en zijn gezin. met die kleine bijdrage per maand wordt aan de andere kant van de wereld hoop geboden, scholing en gezonde voeding. Zij kijken uit naar een brief en bidden dat de sponsor bij hen zal blijven om de toekomst verder op te bouwen. Om door te gaan in moeilijke tijden in het vertrouwen dat God hen zal geven wat zij nodig hebben.

En dan voel je dat tikje op je schouder. ‘Nog vijf minuten.’ De cadeaus waren gegeven en ik stond met lege handen, meer dan er voor hen te zijn kon ik niet doen.

Ik vroeg de familie of ik voor hen mocht bidden en wat de gebedspunten waren. “Bidt voor genezing van mijn man, voor de kinderen dat zij naar school mogen blijven gaan en voor ons gezin dat God ons altijd zal beschermen.”
Direct daarna vroeg de vader mij wat mijn punten waren zodat hij ook voor mij zou bidden.

Wat een moed en standvastigheid in God. Als alles gebroken lijkt blijft de schoonheid van Jezus over. Die schoonheid die voor de ander bidt en zijn zegen uitspreekt. Met lege handen kun je ontvangen wat de Vader wil geven.
Terwijl zijn gebedspunten naar Nederlandse maatstaven bijna  vergeten zouden worden omdat een been door de juiste zorg wel weer geneest en de kinderen toch wel naar school toe kunnen.

En dan wilden zij ook voor mij bidden. Ongemerkt waren deze mensen er ook voor mij, een paar dagen later zou Ariël bij de finish staan speciaal voor mij. Daar onderaan die heuvel bij die kleine boerderij besefte ik mij dat (op)geven (g)een optie is.

En zo stonden wij daar de laatste vijf minuten biddend, maar voor altijd in Christus verbonden.

You may also like

Stress counseling

Wat zoek je?

LEAVE A COMMENT

Over Arend

Arend

Arend

Arend is personal coach en interkerkelijk spreker die iedereen wil motiveren het beste uit zichzelf te halen door hen in contact te brengen met de Bijbel, Gods Woord.